Tja, het kopje van deze blog-post klinkt spanend, maar niks is minder waar….

Elk jaar weer krijg ik, zoals vele anderen, de vraag, wat vraag/wil je voor je verjaardag, waar kan ik je blij mee maken, etc. En omdat ik op die momenten altijd hard moet nadenken en een weinig zeggend antwoord geef, uit nood, van: “doe maar een cadeaubon ofzo”, heb ik een pagina gemaakt met daarop mijn “wensenlijstje”.
Hierop staat alles wat ik graag zou willen hebben, of waar ik voor spaar bij de duurdere objecten.

Dus bij deze, zie mijn “wensenlijstje”

Enjoy!!

Over niet al te lange tijd bestaat het huishouden niet meer alleen uit mijzelf, maar wordt dit aangevuld met 4 zeer leuke persoontjes. Met absolute stip op 1 natuurlijk mijn ontzettend mooie en lieve vriendin Jovanka. En met stip op de  2e plaats de kids van Jovanka, Brendan, Laraine en Yara

De plannen zijn groots, huisje kopen dus samenwonen, de kinderen een mooie en stabiele thuisbasis geven/bieden, met het “gezinnetje” streven naar een mooie toekomst met geluk, liefde en vertrouwen!!

Superlatieven schieten te kort voor wat ik ervaar en voel. Maar één ding is zeker duidelijk, met en bij Jovanka voel ik me vertrouwd, geliefd en voor het eerst voel ik me echt mijzelf met een partner Mijn kleine stukje onwijs geluk op deze aardbol!!

Jovanka: Mijn ontzettende lieve vriendin

Yara: Dochter van Jovanka en grote vriendin van mijzelf natuurlijk

Yara en Jovanka

Helaas ontbreken de foto’s van Laraine en Brendan, dochter en zoon van Jovanka.
Van deze toffe persoontjes moet ik stiekem nog eens een leuke foto zien te maken.

Wordt vervolgt dus……

Inmiddels is het bijna algemeen bekend geraakt, dus kan ik er een blogje aan wijden, althans kan ik er iets over zeggen.
Tijdje terug een blogje gepost, in het engels, getiteld: “Discissions & Consequences…..”

De keuze die ik heb gemaakt is een ‘break-up’ met mijn moeder.
Na een lange ’strijd’ en onenigheid was er een grens, het was genoeg geweest.
Daarom, nu zo’n 3 weken terug, dus het contact met mijn moeder definitief verbroken.
Het “hoe en wat” is een privé-ding, dus dat laat ik in het midden, maar net wat ik zeg, de meeste van de lezers van mijn blogje weten het inmiddels.

Eindelijk ademruimte, eindelijk de mogelijkheid om niet meer bij alles te hoeven ervaren dat er een persoon is die kritiek heeft op wat ik ook doe of zeg. Ik noem dat vrijheid en rust. En geloof me, ondanks dat het een hele tijd heeft geduurd voordat ik deze beslissing nam (was er me bezig vanaf de zomer van vorig jaar), ben ik blij dat ik eindelijk deze stap genomen heb. Ik voel me opgelucht, ik voel me goed, ik heb eindelijk het idee dat ik mezelf kan blijven, omdat er eindelijk een zeer grote vorm van kritiek weggevallen is.

Ik wens deze keuze niemand toe, het stelt hele grote eisen aan je standvastigheid. Maar een ieder die in een zelfde situatie zit, kan ik ‘t aanraden om eens na te denken wat de voordelen zijn van een bijna constant kritiek uitend persoon in je leven, wat voegt het toe, wat betekend het voor je….???

Voor mij betekende het alleen maar heel veel verdriet, frustratie en pijn. En het leek vaak wel of dat een punt van genot was voor ‘de persoon’. Alsof het de mogelijkheid gaf om mij eerst te pijnigen en daarna weer overeind te helpen. Vette kutzooi dus, belachelijk, respectloos…..
Constant iemand die je verteld wat ze wil dat je doet, die dingen van je eist/verlangt die je zelf helemaal niet wilt of aan toe bent. Gewoon respectloos en achteloos de persoon negeren die je echt bent.

Ik weet inmiddels met 100% zekerheid dat ze mij nooit gekend heeft, dat ze leefde met een beeld van mij in haar hoofd, zoals zij wilde dat ik was/zou zijn.
Jammer, heel erg jammer. Maar het is niet meer. Nadat ik mijn ‘echte’ vader al uit mijn leven gegooid had een paar jaar terug, is er nu ook het feit dat ik geen moeder meer heb.
Gewoonweg uitgebannen uit mijn leven, eindelijk rust…….

Ik vindt het jammer voor mijn beide broers, zeker morgen zullen die merken hoe het is als het ‘gezin’ samen uit is zonder mij. Ik hoop echt dat de ‘bal van kritiek’ niet overgaat naar één van de twee. Nog meer spijt het mij, dat mijn huidige stiefvader een heel stuk uit mijn leven gaat vallen, dat doet zeer, zeker omdat hij van alle ‘vaderfiguren’ in mijn leven, degene is geweest en hopenlijk nog is, die mij nam zoals ik was en me steunde. Of hij mij volledig begreep of begrijpt is de vraag, maar hij was voor mij degene die het meest overeenkwam met een ‘vaderfiguur’….

En zo gaat dat dan…..
Maar hoe ernstig het ook lijkt/klinkt, alles gaat goed met mij