Inmiddels is het bijna algemeen bekend geraakt, dus kan ik er een blogje aan wijden, althans kan ik er iets over zeggen.
Tijdje terug een blogje gepost, in het engels, getiteld: “Discissions & Consequences…..”

De keuze die ik heb gemaakt is een ‘break-up’ met mijn moeder.
Na een lange ’strijd’ en onenigheid was er een grens, het was genoeg geweest.
Daarom, nu zo’n 3 weken terug, dus het contact met mijn moeder definitief verbroken.
Het “hoe en wat” is een privé-ding, dus dat laat ik in het midden, maar net wat ik zeg, de meeste van de lezers van mijn blogje weten het inmiddels.

Eindelijk ademruimte, eindelijk de mogelijkheid om niet meer bij alles te hoeven ervaren dat er een persoon is die kritiek heeft op wat ik ook doe of zeg. Ik noem dat vrijheid en rust. En geloof me, ondanks dat het een hele tijd heeft geduurd voordat ik deze beslissing nam (was er me bezig vanaf de zomer van vorig jaar), ben ik blij dat ik eindelijk deze stap genomen heb. Ik voel me opgelucht, ik voel me goed, ik heb eindelijk het idee dat ik mezelf kan blijven, omdat er eindelijk een zeer grote vorm van kritiek weggevallen is.

Ik wens deze keuze niemand toe, het stelt hele grote eisen aan je standvastigheid. Maar een ieder die in een zelfde situatie zit, kan ik ‘t aanraden om eens na te denken wat de voordelen zijn van een bijna constant kritiek uitend persoon in je leven, wat voegt het toe, wat betekend het voor je….???

Voor mij betekende het alleen maar heel veel verdriet, frustratie en pijn. En het leek vaak wel of dat een punt van genot was voor ‘de persoon’. Alsof het de mogelijkheid gaf om mij eerst te pijnigen en daarna weer overeind te helpen. Vette kutzooi dus, belachelijk, respectloos…..
Constant iemand die je verteld wat ze wil dat je doet, die dingen van je eist/verlangt die je zelf helemaal niet wilt of aan toe bent. Gewoon respectloos en achteloos de persoon negeren die je echt bent.

Ik weet inmiddels met 100% zekerheid dat ze mij nooit gekend heeft, dat ze leefde met een beeld van mij in haar hoofd, zoals zij wilde dat ik was/zou zijn.
Jammer, heel erg jammer. Maar het is niet meer. Nadat ik mijn ‘echte’ vader al uit mijn leven gegooid had een paar jaar terug, is er nu ook het feit dat ik geen moeder meer heb.
Gewoonweg uitgebannen uit mijn leven, eindelijk rust…….

Ik vindt het jammer voor mijn beide broers, zeker morgen zullen die merken hoe het is als het ‘gezin’ samen uit is zonder mij. Ik hoop echt dat de ‘bal van kritiek’ niet overgaat naar één van de twee. Nog meer spijt het mij, dat mijn huidige stiefvader een heel stuk uit mijn leven gaat vallen, dat doet zeer, zeker omdat hij van alle ‘vaderfiguren’ in mijn leven, degene is geweest en hopenlijk nog is, die mij nam zoals ik was en me steunde. Of hij mij volledig begreep of begrijpt is de vraag, maar hij was voor mij degene die het meest overeenkwam met een ‘vaderfiguur’….

En zo gaat dat dan…..
Maar hoe ernstig het ook lijkt/klinkt, alles gaat goed met mij

Life is simple, you make a choice or discission and there are consequences, good as well as bad ones. It just doesn’t get any more complicated than that.

So placed in that perspective, some of my choices and discissions of late will have some good and maybe some bad consequences in the near future.

The most recent discission, one which was a long time coming, may very well stir things up big time…..

So, you ask, “what did you discide”?
Well I wish I could tell you, but because of the ’sensitive nature’ of it, I just can’t speak openly about it. Although I really have and feel need to talk about it, that much is certain…..

What I can tell you is, that this discission is the one discission, that played my mind for several years now. It kept running circles in my brain -> like: ‘what do I want’ / ‘what if” / ‘what to do’ / ‘etc.’ You know, just your basic ‘worries’…..

- – - – -

But as you probably understand already, the ‘big discission’ is finally made. After some big time ‘collisions’ the past few weeks, and each collision was one without any respect at all for me as a person, I didn’t have to worry or think about it for long anymore. With the last collision, now about two weeks ago, fresh in mind, I descided that what had been a long time coming had to be done with very fast. Why so fast you may ask, well because someone can bare only so much ‘burden’ for a period of time. Eventually you have to ’shed’ your burden, leave it behind you (so to speak).

So now is the period in which I will experience what the consequences are of my discission. But I’m not really worried big time about that. The most important people around me are aware of my choice and support me. And as time will progress and it is needed to tell people about it (if avoidable I will avoid the subject) I will tell them some highlights. And If and when the ‘discission’ becomes public knowledge I will deal with it in a good manor.

And although the ‘disrespect’ a suffered from the ‘involved’ is making me very very mad and somewhat sad at the same time, I will not ‘disrespect’ the ‘envolved’ in any wich way.  Inspite of some bad remarks about my person, I will tell you now:

‘I’m a better person then the ‘envolved’ think I am”!!!

And as I told you already, I’m aware of my choice and some of the consequences. I know that I will and can loose some ‘things’ around me, it might as well be that some persons will not understand my choice, it might as well be that some persons will leave my group of friends and relatives because of it.
But that’s to be expected and I’m fully aware of that. But I see it all in an good way: “people who really know me, or want to really know me, will try to understand it and support me”!

In the end it all comes down to this ( a remark i made some time ago to a good woman friend of mine, when I suprisingly met her at a local pub):

“Don’t let anything hold you back, it’s not worth it, just be true to yourself and try to be as happy as you possibly can at any time”…..!!

But the first good thing about making the discission is already visible.
I’m much more relaxed, and in all I’m feeling more and more relieved and thus: “I’m feeling much better”!!

Ze zijn binnen, mijn eigen visitekaartjes namens/van het buro…. Whoaaa….!!!!
Vanaf nu, is mijn graad van belangrijkheid dus weer een aantal punten gestegen

Vanavond de waarschijnlijk laatste tatoeëer sessie voordat de zomer begint.
Vanaf nu, is mijn graad van uitstraling dus weer een aantal punten gestegen

Wat het allemaal oplevert weet ik niet.
De visite kaartjes kunnen erg handig zijn om contact te leggen met bedrijven en contactpersonen.
De tattoo’s… tja… het moet je aanspreken en meestal ga ik redelijk netjes gekleed (niks te zien dus) dus heel direct zal dat niets opleveren.

Dus gaan we gewoon maar weer verder waar we gebleven waren, mezelf zijn…

Lees ik dus net op de website van het festival “Sonisphere” dat het een dagvullend festival is. Op zich niet erg, maar met warm weer, ‘tig’ duizend mensen dicht opeen gepakt in het Goffertpark (Nijmegen) en alle voorzieningen voor drinken en eten alleen aan de buitenrand van het park, raak ik enigszins verontrust. Een festival is leuk, en veel mensen is gezellig, maar het Goffertpark kan echt heel veel mensen bevatten en in een ‘crowd’ staan en nergens heen kunnen maakt bij voorbaat toch enigszins ongerust. Dit is een schaal die ik nog nooit heb meegemaakt en het idee dat ik, iemand die regelmatig voedsel en drinken (geen alcohol zijnde) nodig heeft, straks tussen duidenden mensen sta en mijzelf een weg moet wringen daar tussen door, staat mij nu niet meer zo aan.

Shit, en nu…???
Ik wil echt heen, er komen bands die ik heel graag een keer live wil zien en meemaken…..!!
Nee echt, ik ben heel wat gewend, zweterige en voorheen rokerige kroegen en disco’s, lekker opeen gepropt, festivals met  meer als honderd duizend mensen (Parkpop, Koninginnedag @ Museumplein, etc), maar dit is echt wat anders. Het is een Rockfestival waar het publiek doorgaans een iets andere instelling heeft…
Whaaaaaaaa………..???????!!!!!!!!

Dit wordt een geheel nieuwe uitdaging….